کارگری ضمن طرح دادخواست به واحد کار و امور اجتماعی محل اعلام داشته که در سالهای ۸۵ و ۸۶ در کارگاهی طی چند فقره قرارداد کار مدت موقت و در مجموع بیش از یکسال نزد کارفرما کار کرده ولی کارفرما به این اعتبار که قراردادهای موقت وی هر کدام زیر یک سال بوده است از با سنوات خدمت به ایشان خودداری کرده است؟

تا تاریخ ۱۳۸۹ / ۱۰ / ۱۹ یعنی تاریخ اجرای قانون رفع برخی از موانع تولید و سرمایه گذاری صنعتی تعلق سنوات خدمت به کارگرانی که بر اساس قرارداد کا مدت موقت با کارفرما همکاری داشته اند منوط به داشتن یک سال سابقه کار اعم از متوالی یا متناوب نزد کارفرما بوده است به همان ترتیبی که ماده ۲۴ قانون کار نیز منصرف به آن است بنابراین کارگری که قبل از ۱۳۸۷ / ۱۰ / ۱۹ به موجب چند فقره قرارداد کار مدت موقت زیر یک سال نزد کارفرما شاغل بوده است چنانچه جمع مدت این قراردادها به یک سال یا بیشتر برسد برای هر سال سابقه کار مشمول اخذ یک ماه سنوات خدمت قرار می گیرد. ضمنا طبق تبصره ۴ الحاقی به ماده ۷ قانون کار موضوع بند الف ماده ۸ قانون رفع برخی از موانع تولید و سرمایه گذاری صنعتی مصوب ۱۳۸۷ / ۸ / ۲۵ مجمع تشخیص مصلحت نظام ، کارفرمایان موظفند به کارگران با قرارداد کار مدت موقت به نسبت مدت کارکرد مزایای قانونی پایان به ماخذ هر سال یک ماه آخرین حقوق پرداخت نمایند.