۱. نظر به این که طبق ماده ۲۳ قانون کار کارگر از لحاظ دریافت حقوق با مستمری های ناشی از بیماری و یا مقررات حمایتی و شرایط مربوط به آن تابع قانون تأمین اجتماعی است و در ایام مذکور از کارفرمای خود مزد دریافت نمی نماید آیا می توان ایام مذکور را از مصادیق مرخصی های بدون حقوق موضوع ماده ۱۶ قانون کار محسوب نمود؟
۲- چنانچه پاسخ فوق مثبت باشد به نظر می رسد با توجه به مدلول ماده ۱۴ قانون کار قرارداد کار (به واسطه مرخصی استعلاجی) به حالت تعلیق در می و پس از رفع تعلیق با احتساب سابقه خدمت (از لحاظ بازنشستگی و اقرا مزد) به حالت اول بر می گردد. از سوی دیگر طبق ماده ۷۴ قانون کار مدت مرخصی استعلاجی با تایید سازمان تامین اجتماعی جزء سوابق کار و بازنشستگی کارگران محسوب شده است ، بنابه مراتب و با در نظر داشتن مفروض فوق چنانچه ایام مرخصی استعلاجی بر خلاف سایر موارد تعليق جزء سوابق کار کارگر منظور گردد آیا مزایای قانونی ایام مورد بحث محدود به حق سنوات خدمت خواهد بود و یا دیگر مزایای قانونی اعم از عیدی و پاداش . حق مسكن و خواروبار ، کمک عائله مندی ، مرخصی استحقاقی و غیره را نیز شامل خواهد شد ؟

موارد تعلیق قرارداد کار همان است که در مبحث دوم از فصل دوم قانون کار پیش بینی شده است تسری آثار مترتب بر تعلیق به غير مصادیق احصاء شده در این مبحث نیاز به تصریح قانون دارد. توضیح این که در قانون کار از ایام بیماری به عنوان تعلیق ذکری به عمل نیامده است و مدت آن حسب ماده ۷۴ قانون مزبور جزء سوابق کار و بازنشستگی بیمه شده به حساب می آید و به این دلیل کارگر برای ایام فوق مشمول اخذ سنوات خدمت ، مرخصی استحقاقی ، عیدی و پاداش ، حق اولاد و بن کارگری ، که سازمان تأمین اجتماعی به دلیل عدم کسر حق بیمه از این اقلام در زمان اشتغال بابت آنها در ایام بیماری غرامت پرداخت نمی کند، قرار می گیرد و پرداخت آن جزء تعهدات کارفرما به حساب می آید در صورتی که در مواردی که رابطه قراردادی طرفین در حالت تعلیق قرار می گیرد در مدت تعلیق مزدی به کارگر تعلق نمی گیرد و این مدت به دلیل قطع رابطه کاری و مزدی فی مابین جزء سابقه کار وی منظور نمی گردد.