کارگاههایی که فعالیت آنها فصلی می باشد کارگران در سال چند ماه بیکار بوده و مزدی دریافت نمی کنند که لازم است از طرف وزارت کار و وزارت رفاه توافقی جهت تعیین حقوق بیمه بیکاری صورت پذیرد و این کارگران در ایام بیکاری طبق قانون بیمه بیکاری از طرف سازمان تأمین اجتماعی مشمول مقرری بیمه بیکاری قرار گیرند.

فصلی بودن کار با کار در مقطع معینی از سال جزء شرایط کار کارگران فصلی به حساب می آید و این شرایط در بدو استخدام و در قرارداد کار اولیه مورد طرفین قرار می گیرد و در این زمینه شمول مقرری بیمه بیکاری به کارگران فا در غیر فصل کار با ماده ۲ قانون بیمه بیکاری و ماده ۳ آیین نامه اجرایی آن در انطباق نمی باشد از طرفی با توجه به حداکثر مدت استفاده از مقرری بیمه بیکاری موضوع جدول ماده ۷ قانون ، عملا برخورداری کارگران از این مقرری تابع محدودیت های زمانی پیش بینی شده در جدول می شود که سقف آن در طول مدت خدمت برای مجردین ۳۶ ماه و متأهل یا متکفل ۵۰ ماه خواهد بود در عین حال کارگران فصلی نیز در صورت بیکاری بدون میل و اراده در زمان اشتغال مشمول استفاده از مقرری بیمه بیکاری قرار می گیرند.