حسب ماده ۱۶ قانون کار ، “قرارداد کارگرانی که مطابق این قانون از مرخصی تحصیلی و یا دیگر مرخصی های بدون حقوق یا مزد استفاده می کنند در طول مرخصی و به مدت دو سال به حال تعلیق در می آید و برابر تبصره ماده مرقوم مرخصی تحصیلی تا دو سال دیگر قابل تمدید است. با توجه به مفاد ماده قانونی مذکور و قید دو سال استفاده از مرخصی بدون حقوق و نیز ذکر تمدید مرخصی تحصیلی تا دو سال دیگر که در این صورت رابطه قراردادی طرفین به حالت تعلیق در می آید آیا اصولا در قانون کار می توان برای مرخصی بدون حقوق محدودیت زمانی قائل شد و اساسا آیا کارفرما قانونا الزامی به دادن مرخصی بدون حقوق به کارگران را دارد ؟

برخوردار شدن از مرخصی های بدون حقوق و تحصیلی نیاز به درخواست از سوی دارد که در صورت موافقت کارفرما مورد استفاده قرار خواهد گرفت به این ترتیب کارفرما الزامی به موافقت نسبت به درخواست مرخصی بدون حقوق و تحصیلی از سوی کارگر ندارد و فقط در حالتی که کارفرما با تقاضای مرخص حقوق یا مرخصی تحصیلی که خود نوعی مرخصی بدون حقوق است موافقت کند رابطه قراردادی کارگر و کارفرما در طول استفاده از مرخصی بدون حقوق به حالت تعلیق در می آید گرچه در ماده ۱۶ قانون کار و تبصره آن قید دو سال استفاده از مرخصی بدون حقوق شده و تبصره ماده نیز قید دارد که مرخصی تحصیلی تا دو سال دیگر قابل تمدید است اما نمی توان در اعطای مرخصی بدون حقوق و تحصیلی برای کارفرما محدودیت قایل شد چه دادن این نوع مرخصی به کارگر صرفا از اختیارات کارفرماست ضمنا در مورد عدم التزام کارفرما به دادن مرخصی بدون حقوق . به کارگران و شرط توافق برای استفاده از این مرخصی ها ، ماده ۷۲ قانون کار مقرر : می دارد “نحوه استفاده از مرخصی بدون حقوق کارگران و مدت آن و شرایط برگشت آنها به کار پس از استفاده از مرخصی با توافق کتبی کارگر یا نماینده قانونی او و کارفرما تعیین خواهد شد.